تاثیر جنگ بر صنعت نمایشگاه منطقه – قسمت دوم

جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران که از اواخر فوریه ۲۰۲۶ آغاز شد، تنها بازار انرژی و حمل‌ونقل جهانی را تحت تأثیر قرار نداد؛ بلکه یکی از حساس‌ترین بخش‌های اقتصاد خدماتی خاورمیانه یعنی صنعت نمایشگاهی و رویدادهای تجاری (MICE) را نیز وارد مرحله‌ای از نااطمینانی کرد. برای صنعتی که بر پایه سفرهای بین‌المللی، اتصال هوایی، اعتماد سرمایه‌گذاران و جریان آزاد تجارت شکل گرفته، بسته شدن مسیرهای پروازی، حملات متقابل منطقه‌ای و افزایش ریسک سفر، به معنای فشار مستقیم بر مدل کسب‌وکار آن است. گزارش‌های منتشرشده پس از آغاز درگیری‌ها نشان می‌دهد اختلال در حمل‌ونقل هوایی و لجستیک منطقه، مهم‌ترین شوک اولیه واردشده به بازار نمایشگاهی خاورمیانه بوده است.

امارات متحده عربی که طی سال‌های گذشته خود را به‌عنوان مهم‌ترین هاب نمایشگاهی منطقه معرفی کرده، بیش از دیگران در معرض این فشار قرار گرفته است. حمله پهپادی به فرودگاه دبی و اختلال‌های ناشی از محدودیت‌های پروازی، نشان داد حتی امن‌ترین قطب تجاری منطقه نیز از اثرات جنگ مصون نیست. گزارش‌های اقتصادی منطقه‌ای از توقف نسبی بخشی از ترافیک هوایی خلیج فارس و افزایش ریسک عملیاتی شرکت‌ها خبر می‌دهند. برخی برآوردهای صنعت رویداد نشان می‌دهد از زمان آغاز جنگ تاکنون صدها رویداد در خلیج فارس جابه‌جا، تعویق یا بازطراحی شده‌اند. طبق داده‌های منتشرشده تا اوایل آوریل، حدود ۲۶۹ رویداد در منطقه تغییر زمان‌بندی داشته‌اند و امارات بیشترین سهم از تعویق‌ها و لغوها را تجربه کرده است؛ شامل ۱۷ لغو و حدود ۵۰ تعویق. در واقع، اتفاقی که اکنون در صنعت نمایشگاهی رخ می‌دهد «فروپاشی بازار» نیست، بلکه «تغییر مدل بازار» است. شرکت‌ها و برگزارکنندگان به‌جای لغو کامل رویدادها، به سمت کوتاه‌تر کردن مدت نمایشگاه‌ها، افزایش سهم بازدیدکنندگان منطقه‌ای به‌جای بین‌المللی، انتقال رویدادها به شهرهای با ریسک کمتر،  افزایش بودجه‌های امنیتی و بیمه‌ای حرکت کرده‌اند.

تحلیلگران اقتصادی هشدار می‌دهند که طولانی شدن درگیری و ادامه اختلال در تردد دریایی و هوایی خلیج فارس می‌تواند هزینه‌های انرژی، حمل‌ونقل و حضور بین‌المللی شرکت‌ها را به‌طور محسوسی افزایش دهد، موضوعی که مستقیماً اقتصاد نمایشگاهی منطقه را تهدید می‌کند. در نهایت، جنگ ۲۰۲۶ شاید هنوز نتوانسته موقعیت امارات را به‌عنوان هاب نمایشگاهی خاورمیانه از بین ببرد، اما برای نخستین بار نشان داده که مزیت اصلی این کشور – یعنی «ثبات و قابلیت پیش‌بینی» – دیگر بدیهی و تضمین‌شده نیست. صنعت نمایشگاهی خاورمیانه امروز نه در مرحله سقوط، بلکه در مرحله آزمون بقا قرار دارد.